< Προς Κορινθιους Β΄ 3 >

1 αρχομεθα παλιν εαυτους συνιστανειν ει μη χρηζομεν ως τινες συστατικων επιστολων προς υμας η εξ υμων συστατικων
Do we begin again to commend ourselves? or do we need, as some, commendatory letters to you, or [commendatory] from you?
2 η επιστολη ημων υμεις εστε εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ημων γινωσκομενη και αναγινωσκομενη υπο παντων ανθρωπων
Ye are our letter, written in our hearts, known and read of all men,
3 φανερουμενοι οτι εστε επιστολη χριστου διακονηθεισα υφ ημων εγγεγραμμενη ου μελανι αλλα πνευματι θεου ζωντος ουκ εν πλαξιν λιθιναις αλλ εν πλαξιν καρδιαις σαρκιναις
being manifested to be Christ's epistle ministered by us, written, not with ink, but [the] Spirit of [the] living God; not on stone tables, but on fleshy tables of [the] heart.
4 πεποιθησιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χριστου προς τον θεον
And such confidence have we through the Christ towards God:
5 ουχ οτι ικανοι εσμεν αφ εαυτων λογισασθαι τι ως εξ εαυτων αλλ η ικανοτης ημων εκ του θεου
not that we are competent of ourselves to think anything as of ourselves, but our competency [is] of God;
6 ος και ικανωσεν ημας διακονους καινης διαθηκης ου γραμματος αλλα πνευματος το γαρ γραμμα αποκτενει το δε πνευμα ζωοποιει
who has also made us competent, [as] ministers of [the] new covenant; not of letter, but of spirit. For the letter kills, but the Spirit quickens.
7 ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμασιν εντετυπωμενη εν λιθοις εγενηθη εν δοξη ωστε μη δυνασθαι ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το προσωπον μωυσεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου την καταργουμενην
(But if the ministry of death, in letters, graven in stones, began with glory, so that the children of Israel could not fix their eyes on the face of Moses, on account of the glory of his face, [a glory] which is annulled;
8 πως ουχι μαλλον η διακονια του πνευματος εσται εν δοξη
how shall not rather the ministry of the Spirit subsist in glory?
9 ει γαρ η διακονια της κατακρισεως δοξα πολλω μαλλον περισσευει η διακονια της δικαιοσυνης εν δοξη
For if the ministry of condemnation [be] glory, much rather the ministry of righteousness abounds in glory.
10 και γαρ ου δεδοξασται το δεδοξασμενον εν τουτω τω μερει ενεκεν της υπερβαλλουσης δοξης
For also that [which was] glorified is not glorified in this respect, on account of the surpassing glory.
11 ει γαρ το καταργουμενον δια δοξης πολλω μαλλον το μενον εν δοξη
For if that annulled [was introduced] with glory, much rather that which abides [subsists] in glory.
12 εχοντες ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρησια χρωμεθα
Having therefore such hope, we use much boldness:
13 και ου καθαπερ μωυσης ετιθει καλυμμα επι το προσωπον εαυτου προς το μη ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το τελος του καταργουμενου
and not according as Moses put a veil on his own face, so that the children of Israel should not fix their eyes on the end of that annulled.
14 αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων αχρι γαρ της σημερον το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης μενει μη ανακαλυπτομενον ο τι εν χριστω καταργειται
But their thoughts have been darkened, for unto this day the same veil remains in reading the old covenant, unremoved, which in Christ is annulled.
15 αλλ εως σημερον ηνικα αναγινωσκεται μωυσης καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται
But unto this day, when Moses is read, the veil lies upon their heart.
16 ηνικα δ αν επιστρεψη προς κυριον περιαιρειται το καλυμμα
But when it shall turn to [the] Lord, the veil is taken away.)
17 ο δε κυριος το πνευμα εστιν ου δε το πνευμα κυριου εκει ελευθερια
Now the Lord is the Spirit, but where the Spirit of [the] Lord [is, there is] liberty.
18 ημεις δε παντες ανακεκαλυμμενω προσωπω την δοξαν κυριου κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξης εις δοξαν καθαπερ απο κυριου πνευματος
But we all, looking on the glory of the Lord, with unveiled face, are transformed according to the same image from glory to glory, even as by [the] Lord [the] Spirit.

< Προς Κορινθιους Β΄ 3 >