< عبرانیان 3 >

پس ای برادران و خواهران عزیز، ای جداشدگان و برگزیدگان خدا که برای رسیدن به آسمان دعوت شده‌اید، بیایید به عیسی بیندیشیم، به کسی که اعتراف می‌کنیم رسول خدا و کاهن اعظم ما است. 1
Wherefore, holy brethren, partakers of a heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our confession, [even] Jesus;
عیسی به خدا که وی را به این مقام منصوب کرد، وفادار بود، همان‌گونه که موسی در تمام امور خانۀ خدا وفادارانه خدمت می‌کرد. 2
who was faithful to him that appointed him, as also was Moses in all his house.
اما عیسی، از عزت و جلالی به مراتب بیشتر از موسی برخوردار بود، همان‌طور که احترامِ سازندهٔ خانه، بیشتر از خود خانه است. 3
For he hath been counted worthy of more glory than Moses, by so much as he that built the house hath more honour than the house.
در ضمن، هر خانه‌ای به دست کسی بنا می‌شود، اما فقط خداست که آفرینندهٔ همه چیز است. 4
For every house is builded by some one; but he that built all things is God.
موسی در تمام امور خانۀ خدا با وفاداری خدمت کرد، اما او فقط یک خدمتگزار بود؛ و اصولاً کار او بیشتر شهادت دادن دربارۀ اموری بود که خدا می‌بایست بعدها در زمینۀ آنها سخن گوید. 5
And Moses indeed was faithful in all his house as a servant, for a testimony of those things which were afterward to be spoken;
اما مسیح در مقام «پسر» است که مسئول تمام خانۀ خداست. و این «خانه» ما ایمانداران هستیم، به شرطی که شهامت خود را حفظ کنیم و در امیدی که در مسیح داریم، راسخ و استوار بمانیم. 6
but Christ as a son, over his house; whose house are we, if we hold fast our boldness and the glorying of our hope firm unto the end.
به همین دلیل است که روح‌القدس به ما هشدار داده، می‌فرماید: «امروز اگر صدای خدا را می‌شنوید، 7
Wherefore, even as the Holy Ghost saith, Today if ye shall hear his voice,
دل خود را سخت نکنید، همان کاری که نیاکان شما به‌هنگام سرکشی‌شان انجام دادند، و در بیابان مرا آزمایش کردند. 8
Harden not your hearts, as in the provocation, Like as in the day of the temptation in the wilderness,
در آنجا، نیاکان شما، صبر مرا آزمایش و امتحان کردند، با اینکه چهل سال کارهای مرا دیده بودند. 9
Wherewith your fathers tempted [me] by proving [me], And saw my works forty years.
لذا از آن نسل به خشم آمدم و گفتم:”دلشان پیوسته از من برمی‌گردد و دیگر مرا اطاعت نمی‌کنند.“ 10
Wherefore I was displeased with this generation, And said, They do alway err in their heart: But they did not know my ways;
پس در خشم خود سوگند خوردم که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.» 11
As I sware in my wrath, They shall not enter into my rest.
پس ای برادران و خواهران عزیز، مراقب باشید که از شما کسی دلی گناهکار و بی‌ایمان نداشته باشد که او را از خدای زنده دور سازد. 12
Take heed, brethren, lest haply there shall be in any one of you an evil heart of unbelief, in falling away from the living God:
بلکه هر روز، مادام که هنوز «امروز» خوانده می‌شود، یکدیگر را تشویق نمایید، مبادا هیچ‌یک از شما فریب گناه را بخورد و دلش سخت گردد. 13
but exhort one another day by day, so long as it is called Today; lest any one of you be hardened by the deceitfulness of sin:
زیرا اگر تا به آخر وفادار بمانیم و مانند روزهای نخست ایمانمان، اعتماد خود را به خدا حفظ کنیم، آنگاه در جلال مسیح سهیم خواهیم شد. 14
for we are become partakers of Christ, if we hold fast the beginning of our confidence firm unto the end:
و این هشدار کتب مقدّس را فراموش نکنید که می‌فرماید: «امروز اگر صدای خدا را می‌شنوید، دل خود را سخت نکنید، همان کاری که نیاکان شما به‌هنگام سرکشی‌شان انجام دادند.» 15
while it is said, Today if ye shall hear his voice, Harden not your hearts, as in the provocation.
آیا می‌دانید آنانی که صدای خدا را شنیدند و سرکشی کردند، چه کسانی بودند؟ آیا همان کسانی نبودند که به رهبری موسی، از سرزمین مصر بیرون آمدند؟ 16
For who, when they heard, did provoke? nay, did not all they that came out of Egypt by Moses?
آیا می‌دانید چه کسانی برای مدت چهل سال، خدا را به خشم می‌آوردند؟ مگر همان اشخاصی نبودند که گناه کردند و در نتیجه، جنازه‌هایشان در بیابان افتاد و از میان رفت؟ 17
And with whom was he displeased forty years? was it not with them that sinned, whose carcases fell in the wilderness?
و خدا دربارهٔ چه کسانی قسم خورد و گفت که هرگز داخل آسایش او نخواهند شد؟ مگر دربارهٔ همان اشخاصی نبود که از او سرکشی کرده بودند؟ 18
And to whom sware he that they should not enter into his rest, but to them that were disobedient?
پس مشاهده می‌کنیم که به دلیل بی‌ایمانی نتوانستند داخل شوند. 19
And we see that they were not able to enter in because of unbelief.

< عبرانیان 3 >