تكوين 35

ثُمَّ قَالَ ٱللهُ لِيَعْقُوبَ: «قُمِ ٱصْعَدْ إِلَى بَيْتِ إِيلَ وَأَقِمْ هُنَاكَ، وَٱصْنَعْ هُنَاكَ مَذْبَحًا لِلهِ ٱلَّذِي ظَهَرَ لَكَ حِينَ هَرَبْتَ مِنْ وَجْهِ عِيسُو أَخِيكَ». ١ 1
וַ יֹּאמֶר אֱלֹהִים אֶֽל ־ יַעֲקֹב קוּם עֲלֵה בֵֽית ־ אֵל וְ שֶׁב ־ שָׁם וַ עֲשֵׂה ־ שָׁם מִזְבֵּחַ לָ אֵל הַ נִּרְאֶה אֵלֶי ךָ בְּ בָרְחֲ ךָ מִ פְּנֵי עֵשָׂו אָחִֽי ךָ ׃
فَقَالَ يَعْقُوبُ لِبَيْتِهِ وَلِكُلِّ مَنْ كَانَ مَعَهُ: «ٱعْزِلُوا ٱلْآلِهَةَ ٱلْغَرِيبَةَ ٱلَّتِي بَيْنَكُمْ وَتَطَهَّرُوا وَأَبْدِلُوا ثِيَابَكُمْ. ٢ 2
וַ יֹּאמֶר יַעֲקֹב אֶל ־ בֵּית וֹ וְ אֶל כָּל ־ אֲשֶׁר עִמּ וֹ הָסִרוּ אֶת ־ אֱלֹהֵי הַ נֵּכָר אֲשֶׁר בְּ תֹכְ כֶם וְ הִֽטַּהֲרוּ וְ הַחֲלִיפוּ שִׂמְלֹתֵי כֶֽם ׃
وَلْنَقُمْ وَنَصْعَدْ إِلَى بَيْتِ إِيلَ، فَأَصْنَعَ هُنَاكَ مَذْبَحًا لِلهِ ٱلَّذِي ٱسْتَجَابَ لِي فِي يَوْمِ ضِيقَتِي، وَكَانَ مَعِي فِي ٱلطَّرِيقِ ٱلَّذِي ذَهَبْتُ فِيهِ». ٣ 3
וְ נָקוּמָה וְ נַעֲלֶה בֵּֽית ־ אֵל וְ אֶֽעֱשֶׂה ־ שָּׁם מִזְבֵּחַ לָ אֵל הָ עֹנֶה אֹתִ י בְּ יוֹם צָֽרָתִ י וַ יְהִי עִמָּדִ י בַּ דֶּרֶךְ אֲשֶׁר הָלָֽכְתִּי ׃
فَأَعْطَوْا يَعْقُوبَ كُلَّ ٱلْآلِهَةِ ٱلْغَرِيبَةِ ٱلَّتِي فِي أَيْدِيهِمْ وَٱلْأَقْرَاطِ ٱلَّتِي فِي آذَانِهِمْ، فَطَمَرَهَا يَعْقُوبُ تَحْتَ ٱلْبُطْمَةِ ٱلَّتِي عِنْدَ شَكِيمَ. ٤ 4
וַ יִּתְּנוּ אֶֽל ־ יַעֲקֹב אֵת כָּל ־ אֱלֹהֵי הַ נֵּכָר אֲשֶׁר בְּ יָדָ ם וְ אֶת ־ הַ נְּזָמִים אֲשֶׁר בְּ אָזְנֵי הֶם וַ יִּטְמֹן אֹתָ ם יַעֲקֹב תַּחַת הָ אֵלָה אֲשֶׁר עִם ־ שְׁכֶֽם ׃
ثُمَّ رَحَلُوا، وَكَانَ خَوْفُ ٱللهِ عَلَى ٱلْمُدُنِ ٱلَّتِي حَوْلَهُمْ، فَلَمْ يَسْعَوْا وَرَاءَ بَنِي يَعْقُوبَ. ٥ 5
וַ יִּסָּעוּ וַ יְהִי ׀ חִתַּת אֱלֹהִים עַל ־ הֶֽ עָרִים אֲשֶׁר סְבִיבֹתֵי הֶם וְ לֹא רָֽדְפוּ אַחֲרֵי בְּנֵי יַעֲקֹֽב ׃
فَأَتَى يَعْقُوبُ إِلَى لُوزَ ٱلَّتِي فِي أَرْضِ كَنْعَانَ، وَهِيَ بَيْتُ إِيلَ. هُوَ وَجَمِيعُ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ مَعَهُ. ٦ 6
וַ יָּבֹא יַעֲקֹב לוּזָ ה אֲשֶׁר בְּ אֶרֶץ כְּנַעַן הִוא בֵּֽית ־ אֵל הוּא וְ כָל ־ הָ עָם אֲשֶׁר ־ עִמּֽ וֹ ׃
وَبَنَى هُنَاكَ مَذْبَحًا، وَدَعَا ٱلْمَكَانَ «إِيلَ بَيْتِ إِيلَ» لِأَنَّهُ هُنَاكَ ظَهَرَ لَهُ ٱللهُ حِينَ هَرَبَ مِنْ وَجْهِ أَخِيهِ. ٧ 7
וַ יִּבֶן שָׁם מִזְבֵּחַ וַ יִּקְרָא לַ מָּקוֹם אֵל בֵּֽית ־ אֵל כִּי שָׁם נִגְלוּ אֵלָי ו הָֽ אֱלֹהִים בְּ בָרְח וֹ מִ פְּנֵי אָחִֽי ו ׃
وَمَاتَتْ دَبُورَةُ مُرْضِعَةُ رِفْقَةَ وَدُفِنَتْ تَحْتَ بَيْتَ إِيلَ تَحْتَ ٱلْبَلُّوطَةِ، فَدَعَا ٱسْمَهَا «أَلُّونَ بَاكُوتَ». ٨ 8
וַ תָּמָת דְּבֹרָה מֵינֶקֶת רִבְקָה וַ תִּקָּבֵר מִ תַּחַת לְ בֵֽית ־ אֵל תַּחַת הָֽ אַלּוֹן וַ יִּקְרָא שְׁמ וֹ אַלּוֹן בָּכֽוּת ׃ פ
وَظَهَرَ ٱللهُ لِيَعْقُوبَ أَيْضًا حِينَ جَاءَ مِنْ فَدَّانِ أَرَامَ وَبَارَكَهُ. ٩ 9
וַ יֵּרָא אֱלֹהִים אֶֽל ־ יַעֲקֹב עוֹד בְּ בֹא וֹ מִ פַּדַּן אֲרָם וַ יְבָרֶךְ אֹתֽ וֹ ׃
وَقَالَ لَهُ ٱللهُ: «ٱسْمُكَ يَعْقُوبُ. لَا يُدْعَى ٱسْمُكَ فِيمَا بَعْدُ يَعْقُوبَ، بَلْ يَكُونُ ٱسْمُكَ إِسْرَائِيلَ». فَدَعَا ٱسْمَهُ «إِسْرَائِيلَ». ١٠ 10
וַ יֹּֽאמֶר ־ ל וֹ אֱלֹהִים שִׁמְ ךָ יַעֲקֹב לֹֽא ־ יִקָּרֵא שִׁמְ ךָ עוֹד יַעֲקֹב כִּי אִם ־ יִשְׂרָאֵל יִהְיֶה שְׁמֶ ךָ וַ יִּקְרָא אֶת ־ שְׁמ וֹ יִשְׂרָאֵֽל ׃
وَقَالَ لَهُ ٱللهُ: «أَنَا ٱللهُ ٱلْقَدِيرُ. أَثْمِرْ وَٱكْثُرْ. أُمَّةٌ وَجَمَاعَةُ أُمَمٍ تَكُونُ مِنْكَ، وَمُلُوكٌ سَيَخْرُجُونَ مِنْ صُلْبِكَ. ١١ 11
וַ יֹּאמֶר ל וֹ אֱלֹהִים אֲנִי אֵל שַׁדַּי פְּרֵה וּ רְבֵה גּוֹי וּ קְהַל גּוֹיִם יִהְיֶה מִמֶּ ךָּ וּ מְלָכִים מֵ חֲלָצֶי ךָ יֵצֵֽאוּ ׃
وَٱلْأَرْضُ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ، لَكَ أُعْطِيهَا، وَلِنَسْلِكَ مِنْ بَعْدِكَ أُعْطِي ٱلْأَرْضَ». ١٢ 12
וְ אֶת ־ הָ אָרֶץ אֲשֶׁר נָתַתִּי לְ אַבְרָהָם וּ לְ יִצְחָק לְ ךָ אֶתְּנֶ נָּה וּֽ לְ זַרְעֲ ךָ אַחֲרֶי ךָ אֶתֵּן אֶת ־ הָ אָֽרֶץ ׃
ثُمَّ صَعِدَ ٱللهُ عَنْهُ فِي ٱلْمَكَانِ ٱلَّذِي فِيهِ تَكَلَّمَ مَعَهُ. ١٣ 13
וַ יַּעַל מֵ עָלָי ו אֱלֹהִים בַּ מָּקוֹם אֲשֶׁר ־ דִּבֶּר אִתּֽ וֹ ׃
فَنَصَبَ يَعْقُوبُ عَمُودًا فِي ٱلْمَكَانِ ٱلَّذِي فِيهِ تَكَلَّمَ مَعَهُ، عَمُودًا مِنْ حَجَرٍ، وَسَكَبَ عَلَيْهِ سَكِيبًا، وَصَبَّ عَلَيْهِ زَيْتًا. ١٤ 14
וַ יַּצֵּב יַעֲקֹב מַצֵּבָה בַּ מָּקוֹם אֲשֶׁר ־ דִּבֶּר אִתּ וֹ מַצֶּבֶת אָבֶן וַ יַּסֵּךְ עָלֶי הָ נֶסֶךְ וַ יִּצֹק עָלֶי הָ שָֽׁמֶן ׃
وَدَعَا يَعْقُوبُ ٱسْمَ ٱلْمَكَانِ ٱلَّذِي فِيهِ تَكَلَّمَ ٱللهُ مَعَهُ «بَيْتَ إِيلَ». ١٥ 15
וַ יִּקְרָא יַעֲקֹב אֶת ־ שֵׁם הַ מָּקוֹם אֲשֶׁר דִּבֶּר אִתּ וֹ שָׁם אֱלֹהִים בֵּֽית ־ אֵֽל ׃
ثُمَّ رَحَلُوا مِنْ بَيْتِ إِيلَ. وَلَمَّا كَانَ مَسَافَةٌ مِنَ ٱلْأَرْضِ بَعْدُ حَتَّى يَأْتُوا إِلَى أَفْرَاتَةَ، وَلَدَتْ رَاحِيلُ وَتَعَسَّرَتْ وِلَادَتُهَا. ١٦ 16
וַ יִּסְעוּ מִ בֵּית אֵל וַֽ יְהִי ־ עוֹד כִּבְרַת ־ הָ אָרֶץ לָ בוֹא אֶפְרָתָה וַ תֵּלֶד רָחֵל וַ תְּקַשׁ בְּ לִדְתָּֽ הּ ׃
وَحَدَثَ حِينَ تَعسَّرَتْ وِلَادَتُهِا أَنَّ ٱلْقَابِلَةَ قَالَتِ لَهَا: «لَا تَخَافِي، لِأَنَّ هَذَا أَيْضًا ٱبْنٌ لَكِ». ١٧ 17
וַ יְהִי בְ הַקְשֹׁתָ הּ בְּ לִדְתָּ הּ וַ תֹּאמֶר לָ הּ הַ מְיַלֶּדֶת אַל ־ תִּירְאִי כִּֽי ־ גַם ־ זֶה לָ ךְ בֵּֽן ׃
وَكَانَ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِهَا، لِأَنَّهَا مَاتَتْ، أَنَّهَا دَعَتِ ٱسْمَهُ «بَنْ أُونِي». وَأَمَّا أَبُوهُ فَدَعَاهُ «بَنْيَامِينَ». ١٨ 18
וַ יְהִי בְּ צֵאת נַפְשָׁ הּ כִּי מֵתָה וַ תִּקְרָא שְׁמ וֹ בֶּן ־ אוֹנִי וְ אָבִי ו קָֽרָא ־ ל וֹ בִנְיָמִֽין ׃
فَمَاتَتْ رَاحِيلُ وَدُفِنَتْ فِي طَرِيقِ أَفْرَاتَةَ، ٱلَّتِي هِيَ بَيْتُ لَحْمٍ. ١٩ 19
וַ תָּמָת רָחֵל וַ תִּקָּבֵר בְּ דֶרֶךְ אֶפְרָתָה הִוא בֵּית לָֽחֶם ׃
فَنَصَبَ يَعْقُوبُ عَمُودًا عَلَى قَبْرِهَا، وَهُوَ «عَمُودُ قَبْرِ رَاحِيلَ» إِلَى ٱلْيَوْمِ. ٢٠ 20
וַ יַּצֵּב יַעֲקֹב מַצֵּבָה עַל ־ קְבֻרָתָ הּ הִוא מַצֶּבֶת קְבֻֽרַת ־ רָחֵל עַד ־ הַ יּֽוֹם ׃
ثُمَّ رَحَلَ إِسْرَائِيلُ وَنَصَبَ خَيْمَتَهُ وَرَاءَ مَجْدَلَ عِدْرٍ. ٢١ 21
וַ יִּסַּע יִשְׂרָאֵל וַ יֵּט אָֽהֳלֹ ה מֵ הָלְאָה לְ מִגְדַּל ־ עֵֽדֶר ׃
وَحَدَثَ إِذْ كَانَ إِسْرَائِيلُ سَاكِنًا فِي تِلْكَ ٱلْأَرْضِ، أَنَّ رَأُوبَيْنَ ذَهَبَ وَٱضْطَجَعَ مَعَ بِلْهَةَ سُرِّيَّةِ أَبِيهِ، وَسَمِعَ إِسْرَائِيلُ. وَكَانَ بَنُو يَعْقُوبَ ٱثْنَيْ عَشَرَ: ٢٢ 22
וַ יְהִי בִּ שְׁכֹּן יִשְׂרָאֵל בָּ אָרֶץ הַ הִוא וַ יֵּלֶךְ רְאוּבֵן וַ יִּשְׁכַּב אֶת ־ בִּלְהָה פִּילֶגֶשׁ אָבִי ו וַ יִּשְׁמַע יִשְׂרָאֵל פ וַ יִּֽהְיוּ בְנֵֽי ־ יַעֲקֹב שְׁנֵים עָשָֽׂר ׃
بَنُو لَيْئَةَ: رَأُوبَيْنُ بِكْرُ يَعْقُوبَ، وَشِمْعُونُ وَلَاوِي وَيَهُوذَا وَيَسَّاكَرُ وَزَبُولُونُ. ٢٣ 23
בְּנֵי לֵאָה בְּכוֹר יַעֲקֹב רְאוּבֵן וְ שִׁמְעוֹן וְ לֵוִי וִֽ יהוּדָה וְ יִשָּׂשכָר וּ זְבוּלֻֽן ׃
وَٱبْنَا رَاحِيلَ: يُوسُفُ وَبَنْيَامِينُ. ٢٤ 24
בְּנֵי רָחֵל יוֹסֵף וּ בִנְיָמִֽן ׃
وَٱبْنَا بِلْهَةَ جَارِيَةِ رَاحِيلَ: دَانُ وَنَفْتَالِي. ٢٥ 25
וּ בְנֵי בִלְהָה שִׁפְחַת רָחֵל דָּן וְ נַפְתָּלִֽי ׃
وَٱبْنَا زِلْفَةَ جَارِيَةِ لَيْئَةَ: جَادُ وَأَشِيرُ. هَؤُلَاءِ بَنُو يَعْقُوبَ ٱلَّذِينَ وُلِدُوا لَهُ فِي فَدَّانِ أَرَامَ. ٢٦ 26
וּ בְנֵי זִלְפָּה שִׁפְחַת לֵאָה גָּד וְ אָשֵׁר אֵלֶּה בְּנֵי יַעֲקֹב אֲשֶׁר יֻלַּד ־ ל וֹ בְּ פַדַּן אֲרָֽם ׃
وَجَاءَ يَعْقُوبُ إِلَى إِسْحَاقَ أَبِيهِ إِلَى مَمْرَا، قِرْيَةِ أَرْبَعَ، ٱلَّتِي هِيَ حَبْرُونُ، حَيْثُ تَغَرَّبَ إِبْرَاهِيمُ وَإِسْحَاقُ. ٢٧ 27
וַ יָּבֹא יַעֲקֹב אֶל ־ יִצְחָק אָבִי ו מַמְרֵא קִרְיַת הָֽאַרְבַּע הִוא חֶבְרוֹן אֲשֶׁר ־ גָּֽר ־ שָׁם אַבְרָהָם וְ יִצְחָֽק ׃
وَكَانَتْ أَيَّامُ إِسْحَاقَ مِئَةً وَثَمَانِينَ سَنَةً. ٢٨ 28
וַ יִּֽהְיוּ יְמֵי יִצְחָק מְאַת שָׁנָה וּ שְׁמֹנִים שָׁנָֽה ׃
فَأَسْلَمَ إِسْحَاقُ رُوحَهُ وَمَاتَ وَٱنْضَمَّ إِلَى قَوْمِهِ، شَيْخًا وَشَبْعَانَ أَيَّامًا. وَدَفَنَهُ عِيسُو وَيَعْقُوبُ ٱبْنَاهُ. ٢٩ 29
וַ יִּגְוַע יִצְחָק וַ יָּמָת וַ יֵּאָסֶף אֶל ־ עַמָּי ו זָקֵן וּ שְׂבַע יָמִים וַ יִּקְבְּרוּ אֹת וֹ עֵשָׂו וְ יַעֲקֹב בָּנָֽי ו ׃ פ