تكوين 34

وَخَرَجَتْ دِينَةُ ٱبْنَةُ لَيْئَةَ ٱلَّتِي وَلَدَتْهَا لِيَعْقُوبَ لِتَنْظُرَ بَنَاتِ ٱلْأَرْضِ، ١ 1
וַ תֵּצֵא דִינָה בַּת ־ לֵאָה אֲשֶׁר יָלְדָה לְ יַעֲקֹב לִ רְאוֹת בִּ בְנוֹת הָ אָֽרֶץ ׃
فَرَآهَا شَكِيمُ ٱبْنُ حَمُورَ ٱلْحِوِّيِّ رَئِيسِ ٱلْأَرْضِ، وَأَخَذَهَا وَٱضْطَجَعَ مَعَهَا وَأَذَلَّهَا. ٢ 2
וַ יַּרְא אֹתָ הּ שְׁכֶם בֶּן ־ חֲמוֹר הַֽ חִוִּי נְשִׂיא הָ אָרֶץ וַ יִּקַּח אֹתָ הּ וַ יִּשְׁכַּב אֹתָ הּ וַ יְעַנֶּֽ הָ ׃
وَتَعَلَّقَتْ نَفْسُهُ بِدِينَةَ ٱبْنَةِ يَعْقُوبَ، وَأَحَبَّ ٱلْفَتَاةَ وَلَاطَفَ ٱلْفَتاةَ. ٣ 3
וַ תִּדְבַּק נַפְשׁ וֹ בְּ דִינָה בַּֽת ־ יַעֲקֹב וַ יֶּֽאֱהַב אֶת ־ הַֽ נַּעֲרָ וַ יְדַבֵּר עַל ־ לֵב הַֽ נַּעֲרָֽ ׃
فَكَلَّمَ شَكِيمُ حَمُورَ أَبَاهُ قَائِلًا: «خُذْ لِي هَذِهِ ٱلصَّبِيَّةَ زَوْجَةً». ٤ 4
וַ יֹּאמֶר שְׁכֶם אֶל ־ חֲמוֹר אָבִי ו לֵ אמֹר קַֽח ־ לִ י אֶת ־ הַ יַּלְדָּה הַ זֹּאת לְ אִשָּֽׁה ׃
وَسَمِعَ يَعْقُوبُ أَنَّهُ نَجَّسَ دِينَةَ ٱبْنَتَهُ. وَأَمَّا بَنُوهُ فَكَانُوا مَعَ مَوَاشِيهِ فِي ٱلْحَقْلِ، فَسَكَتَ يَعْقُوبُ حَتَّى جَاءُوا. ٥ 5
וְ יַעֲקֹב שָׁמַע כִּי טִמֵּא אֶת ־ דִּינָה בִתּ וֹ וּ בָנָי ו הָיוּ אֶת ־ מִקְנֵ הוּ בַּ שָּׂדֶה וְ הֶחֱרִשׁ יַעֲקֹב עַד ־ בֹּאָֽ ם ׃
فَخَرَجَ حَمُورُ أَبُو شَكِيمَ إِلَى يَعْقُوبَ لِيَتَكَلَّمَ مَعَهُ. ٦ 6
וַ יֵּצֵא חֲמוֹר אֲבִֽי ־ שְׁכֶם אֶֽל ־ יַעֲקֹב לְ דַבֵּר אִתּֽ וֹ ׃
وَأَتَى بَنُو يَعْقُوبَ مِنَ ٱلْحَقْلِ حِينَ سَمِعُوا. وَغَضِبَ ٱلرِّجَالُ وَٱغْتَاظُوا جِدًّا لِأَنَّهُ صَنَعَ قَبَاحَةً فِي إِسْرَائِيلَ بِمُضَاجَعَةِ ٱبْنَةِ يَعْقُوبَ، وَهَكَذَا لَا يُصْنَعُ. ٧ 7
וּ בְנֵי יַעֲקֹב בָּאוּ מִן ־ הַ שָּׂדֶה כְּ שָׁמְעָ ם וַ יִּֽתְעַצְּבוּ הָֽ אֲנָשִׁים וַ יִּחַר לָ הֶם מְאֹד כִּֽי ־ נְבָלָה עָשָׂה בְ יִשְׂרָאֵל לִ שְׁכַּב אֶת ־ בַּֽת ־ יַעֲקֹב וְ כֵן לֹא יֵעָשֶֽׂה ׃
وَتَكَلَّمَ حَمُورُ مَعَهُمَ قَائِلًا: «شَكِيمُ ٱبْنِي قَدْ تَعَلَّقَتْ نَفْسُهُ بِٱبْنَتِكُمْ. أَعْطُوهُ إِيَّاهَا زَوْجَةً ٨ 8
וַ יְדַבֵּר חֲמוֹר אִתָּ ם לֵ אמֹר שְׁכֶם בְּנִ י חָֽשְׁקָה נַפְשׁ וֹ בְּ בִתְּ כֶם תְּנוּ נָא אֹתָ הּ ל וֹ לְ אִשָּֽׁה ׃
وَصَاهِرُونَا. تُعْطُونَنَا بَنَاتِكُمْ، وَتَأْخُذُونَ لَكُمْ بَنَاتِنَا. ٩ 9
וְ הִֽתְחַתְּנוּ אֹתָ נוּ בְּנֹֽתֵי כֶם תִּתְּנוּ ־ לָ נוּ וְ אֶת ־ בְּנֹתֵי נוּ תִּקְחוּ לָ כֶֽם ׃
وَتَسْكُنُونَ مَعَنَا، وَتَكُونُ ٱلْأَرْضُ قُدَّامَكُمُ. ٱسْكُنُوا وَٱتَّجِرُوا فِيهَا وَتَمَلَّكُوا بِهَا». ١٠ 10
וְ אִתָּ נוּ תֵּשֵׁבוּ וְ הָ אָרֶץ תִּהְיֶה לִ פְנֵי כֶם שְׁבוּ וּ סְחָרוּ הָ וְ הֵֽאָחֲזוּ בָּֽ הּ ׃
ثُمَّ قَالَ شَكِيمُ لِأَبِيهَا وَلإِخْوَتِهَا: «دَعُونِي أَجِدْ نِعْمَةً فِي أَعْيُنِكُمْ. فَٱلَّذِي تَقُولُونَ لِي أُعْطِي. ١١ 11
וַ יֹּאמֶר שְׁכֶם אֶל ־ אָבִי ה וְ אֶל ־ אַחֶי הָ אֶמְצָא ־ חֵן בְּ עֵינֵי כֶם וַ אֲשֶׁר תֹּאמְרוּ אֵלַ י אֶתֵּֽן ׃
كَثِّرُوا عَلَيَّ جِدًّا مَهْرًا وَعَطِيَّةً، فَأُعْطِيَ كَمَا تَقُولُونَ لِي. وَأَعْطُونِي ٱلْفَتَاةَ زَوْجَةً». ١٢ 12
הַרְבּוּ עָלַ י מְאֹד מֹהַר וּ מַתָּן וְ אֶתְּנָה כַּ אֲשֶׁר תֹּאמְרוּ אֵלָ י וּ תְנוּ ־ לִ י אֶת ־ הַֽ נַּעֲרָ לְ אִשָּֽׁה ׃
فَأَجَابَ بَنُو يَعْقُوبَ شَكِيمَ وَحَمُورَ أَبَاهُ بِمَكْرٍ وَتَكَلَّمُوا. لِأَنَّهُ كَانَ قَدْ نَجَّسَ دِينَةَ أُخْتَهُمْ، ١٣ 13
וַ יַּעֲנוּ בְנֵֽי ־ יַעֲקֹב אֶת ־ שְׁכֶם וְ אֶת ־ חֲמוֹר אָבִי ו בְּ מִרְמָה וַ יְדַבֵּרוּ אֲשֶׁר טִמֵּא אֵת דִּינָה אֲחֹתָֽ ם ׃
فَقَالُوُا لَهُمَا: «لَا نَسْتَطِيعُ أَنْ نَفْعَلَ هَذَا ٱلْأَمْرَ أَنْ نُعْطِيَ أُخْتَنَا لِرَجُلٍ أَغْلَفَ، لِأَنَّهُ عَارٌ لَنَا. ١٤ 14
וַ יֹּאמְרוּ אֲלֵי הֶם לֹא נוּכַל לַ עֲשׂוֹת הַ דָּבָר הַ זֶּה לָ תֵת אֶת ־ אֲחֹתֵ נוּ לְ אִישׁ אֲשֶׁר ־ ל וֹ עָרְלָה כִּֽי ־ חֶרְפָּה הִוא לָֽ נוּ ׃
غَيْرَ أَنَّنَا بِهَذَا نُواتِيكُمْ: إِنْ صِرْتُمْ مِثْلَنَا بِخَتْنِكُمْ كُلَّ ذَكَرٍ. ١٥ 15
אַךְ ־ בְּ זֹאת נֵאוֹת לָ כֶם אִם תִּהְיוּ כָמֹ נוּ לְ הִמֹּל לָ כֶם כָּל ־ זָכָֽר ׃
نُعْطِيكُمْ بَنَاتِنَا وَنَأْخُذُ لَنَا بَنَاتِكُمْ، وَنَسْكُنُ مَعَكُمْ وَنَصِيرُ شَعْبًا وَاحِدًا. ١٦ 16
וְ נָתַנּוּ אֶת ־ בְּנֹתֵי נוּ לָ כֶם וְ אֶת ־ בְּנֹתֵי כֶם נִֽקַּֽח ־ לָ נוּ וְ יָשַׁבְנוּ אִתְּ כֶם וְ הָיִינוּ לְ עַם אֶחָֽד ׃
وَإِنْ لَمْ تَسْمَعُوا لَنَا، أَنْ تَخْتَتِنُوا، نَأْخُذُ ٱبْنَتَنَا وَنَمْضِي». ١٧ 17
וְ אִם ־ לֹא תִשְׁמְעוּ אֵלֵי נוּ לְ הִמּוֹל וְ לָקַחְנוּ אֶת ־ בִּתֵּ נוּ וְ הָלָֽכְנוּ ׃
فَحَسُنَ كَلَامُهُمْ فِي عَيْنَيْ حَمُورَ وَفِي عَيْنَيْ شَكِيمَ بْنِ حَمُورَ. ١٨ 18
וַ יִּֽיטְבוּ דִבְרֵי הֶם בְּ עֵינֵי חֲמוֹר וּ בְ עֵינֵי שְׁכֶם בֶּן ־ חֲמֽוֹר ׃
وَلَمْ يَتَأَخَّرِ ٱلْغُلَامُ أَنْ يَفْعَلَ ٱلْأَمْرَ، لِأَنَّهُ كَانَ مَسْرُورًا بِٱبْنَةِ يَعْقُوبَ. وَكَانَ أَكْرَمَ جَمِيعِ بَيْتِ أَبِيهِ. ١٩ 19
וְ לֹֽא ־ אֵחַר הַ נַּעַר לַ עֲשׂוֹת הַ דָּבָר כִּי חָפֵץ בְּ בַֽת ־ יַעֲקֹב וְ הוּא נִכְבָּד מִ כֹּל בֵּית אָבִֽי ו ׃
فَأَتَى حَمُورُ وَشَكِيمُ ٱبْنُهُ إِلَى بَابِ مَدِينَتِهْمَا، وَكَلَّمَا أَهْلَ مَدِينَتِهْمَا قَائِلَيْنِ: ٢٠ 20
וַ יָּבֹא חֲמוֹר וּ שְׁכֶם בְּנ וֹ אֶל ־ שַׁעַר עִירָ ם וַֽ יְדַבְּרוּ אֶל ־ אַנְשֵׁי עִירָ ם לֵ אמֹֽר ׃
«هَؤُلَاءِ ٱلْقَوْمُ مُسَالِمُونَ لَنَا. فَلْيَسْكُنُوا فِي ٱلْأَرْضِ وَيَتَّجِرُوا فِيهَا. وَهُوَذَا ٱلْأَرْضُ وَاسِعَةُ ٱلطَّرَفَيْنِ أَمَامَهُمْ. نَأْخُذُ لَنَا بَنَاتِهِمْ زَوْجَاتٍ وَنُعْطِيهِمْ بَنَاتِنَا. ٢١ 21
הָ אֲנָשִׁים הָ אֵלֶּה שְֽׁלֵמִים הֵם אִתָּ נוּ וְ יֵשְׁבוּ בָ אָרֶץ וְ יִסְחֲרוּ אֹתָ הּ וְ הָ אָרֶץ הִנֵּה רַֽחֲבַת ־ יָדַיִם לִ פְנֵי הֶם אֶת ־ בְּנֹתָ ם נִקַּֽח ־ לָ נוּ לְ נָשִׁים וְ אֶת ־ בְּנֹתֵי נוּ נִתֵּן לָ הֶֽם ׃
غَيْرَ أَنَّهُ بِهَذَا فَقَطْ يُواتِينَا ٱلْقَوْمُ عَلَى ٱلسَّكَنِ مَعَنَا لِنَصِيرَ شَعْبًا وَاحِدًا: بِخَتْنِنَا كُلَّ ذَكَرٍ كَمَا هُمْ مَخْتُونُونَ. ٢٢ 22
אַךְ ־ בְּ זֹאת יֵאֹתוּ לָ נוּ הָ אֲנָשִׁים לָ שֶׁבֶת אִתָּ נוּ לִ הְיוֹת לְ עַם אֶחָד בְּ הִמּוֹל לָ נוּ כָּל ־ זָכָר כַּ אֲשֶׁר הֵם נִמֹּלִֽים ׃
أَلَا تَكُونُ مَوَاشِيهِمْ وَمُقْتَنَاهُمْ وَكُلُّ بَهَائِمِهِمْ لَنَا؟ نُواتِيهِمْ فَقَطْ فَيَسْكُنُونَ مَعَنَا». ٢٣ 23
מִקְנֵ הֶם וְ קִנְיָנָ ם וְ כָל ־ בְּהֶמְתָּ ם הֲ לוֹא לָ נוּ הֵם אַךְ נֵאוֹתָה לָ הֶם וְ יֵשְׁבוּ אִתָּֽ נוּ ׃
فَسَمِعَ لِحَمُورَ وَشَكِيمَ ٱبْنِهِ جَمِيعُ ٱلْخَارِجِينَ مِنْ بَابِ ٱلْمَدِينَةِ، وَٱخْتَتَنَ كُلُّ ذَكَرٍ. كُلُّ ٱلْخَارِجِينَ مِنْ بَابِ ٱلْمَدِينَةِ. ٢٤ 24
וַ יִּשְׁמְעוּ אֶל ־ חֲמוֹר וְ אֶל ־ שְׁכֶם בְּנ וֹ כָּל ־ יֹצְאֵי שַׁעַר עִיר וֹ וַ יִּמֹּלוּ כָּל ־ זָכָר כָּל ־ יֹצְאֵי שַׁעַר עִירֽ וֹ ׃
فَحَدَثَ فِي ٱلْيَوْمِ ٱلثَّالِثِ إِذْ كَانُوا مُتَوَجِّعِينَ أَنَّ ٱبْنَيْ يَعْقُوبَ، شِمْعُونَ وَلَاوِيَ أَخَوَيْ دِينَةَ، أَخَذَا كُلُّ وَاحِدٍ سَيْفَهُ وَأَتَيَا عَلَى ٱلْمَدِينَةِ بِأَمْنٍ وَقَتَلَا كُلَّ ذَكَرٍ. ٢٥ 25
וַ יְהִי בַ יּוֹם הַ שְּׁלִישִׁי בִּֽ הְיוֹתָ ם כֹּֽאֲבִים וַ יִּקְחוּ שְׁנֵֽי ־ בְנֵי ־ יַעֲקֹב שִׁמְעוֹן וְ לֵוִי אֲחֵי דִינָה אִישׁ חַרְבּ וֹ וַ יָּבֹאוּ עַל ־ הָ עִיר בֶּטַח וַ יַּֽהַרְגוּ כָּל ־ זָכָֽר ׃
وَقَتَلَا حَمُورَ وَشَكِيمَ ٱبْنَهُ بِحَدِّ ٱلسَّيْفِ، وَأَخَذَا دِينَةَ مِنْ بَيْتِ شَكِيمَ وَخَرَجَا. ٢٦ 26
וְ אֶת ־ חֲמוֹר וְ אֶת ־ שְׁכֶם בְּנ וֹ הָרְגוּ לְ פִי ־ חָרֶב וַ יִּקְחוּ אֶת ־ דִּינָה מִ בֵּית שְׁכֶם וַ יֵּצֵֽאוּ ׃
ثُمَّ أَتَى بَنُو يَعْقُوبَ عَلَى ٱلْقَتْلَى وَنَهَبُوا ٱلْمَدِينَةَ، لِأَنَّهُمْ نَجَّسُوا أُخْتَهُمْ. ٢٧ 27
בְּנֵי יַעֲקֹב בָּאוּ עַל ־ הַ חֲלָלִים וַ יָּבֹזּוּ הָ עִיר אֲשֶׁר טִמְּאוּ אֲחוֹתָֽ ם ׃
غَنَمَهُمْ وَبَقَرَهُمْ وَحَمِيرَهُمْ وَكُلُّ مَا فِي ٱلْمَدِينَةِ وَمَا فِي ٱلْحَقْلِ أَخَذُوهُ. ٢٨ 28
אֶת ־ צֹאנָ ם וְ אֶת ־ בְּקָרָ ם וְ אֶת ־ חֲמֹרֵי הֶּם וְ אֵת אֲשֶׁר ־ בָּ עִיר וְ אֶת ־ אֲשֶׁר בַּ שָּׂדֶה לָקָֽחוּ ׃
وَسَبَوْا وَنَهَبُوا كُلَّ ثَرْوَتِهِمْ وَكُلَّ أَطْفَالِهِمْ، وَنِسَاءَهُمْ وَكُلَّ مَا فِي ٱلْبُيُوتِ. ٢٩ 29
וְ אֶת ־ כָּל ־ חֵילָ ם וְ אֶת ־ כָּל ־ טַפָּ ם וְ אֶת ־ נְשֵׁי הֶם שָׁבוּ וַ יָּבֹזּוּ וְ אֵת כָּל ־ אֲשֶׁר בַּ בָּֽיִת ׃
فَقَالَ يَعْقُوبُ لِشَمْعُونَ وَلَاوِي: «كَدَّرْتُمَانِي بِتَكْرِيهِكُمَا إِيَّايَ عِنْدَ سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ ٱلْكَنْعَانِيِّينَ وَٱلْفِرِزِيِّينَ، وَأَنَا نَفَرٌ قَلِيلٌ. فَيَجْتَمِعُونَ عَلَيَّ وَيَضْرِبُونَنِي، فَأَبِيدُ أَنَا وَبَيْتِي». ٣٠ 30
וַ יֹּאמֶר יַעֲקֹב אֶל ־ שִׁמְעוֹן וְ אֶל ־ לֵוִי עֲכַרְתֶּם אֹתִ י לְ הַבְאִישֵׁ נִי בְּ יֹשֵׁב הָ אָרֶץ בַּֽ כְּנַעֲנִי וּ בַ פְּרִזִּי וַ אֲנִי מְתֵי מִסְפָּר וְ נֶאֶסְפוּ עָלַ י וְ הִכּוּ נִי וְ נִשְׁמַדְתִּי אֲנִי וּ בֵיתִֽ י ׃
فَقَالَا: «أَنَظِيرَ زَانِيَةٍ يَفْعَلُ بِأُخْتِنَا؟». ٣١ 31
וַ יֹּאמְרוּ הַ כְ זוֹנָה יַעֲשֶׂה אֶת ־ אֲחוֹתֵֽ נוּ ׃ פ