1 ملوك 2

وَلَمَّا قَرُبَتْ أَيَّامُ وَفَاةِ دَاوُدَ أَوْصَى سُلَيْمَانَ ٱبْنَهُ قَائِلًا: ١ 1
וַ יִּקְרְבוּ יְמֵֽי ־ דָוִד לָ מוּת וַ יְצַו אֶת ־ שְׁלֹמֹה בְנ וֹ לֵ אמֹֽר ׃
«أَنَا ذَاهِبٌ فِي طَرِيقِ ٱلْأَرْضِ كُلِّهَا، فَتَشَدَّدْ وَكُنْ رَجُلًا. ٢ 2
אָנֹכִי הֹלֵךְ בְּ דֶרֶךְ כָּל ־ הָ אָרֶץ וְ חָזַקְתָּ וְ הָיִיתָֽ לְ אִֽישׁ ׃
اِحْفَظْ شَعَائِرَ ٱلرَّبِّ إِلَهِكَ، إِذْ تَسِيرُ فِي طُرُقِهِ، وَتَحْفَظُ فَرَائِضَهُ، وَصَايَاهُ وَأَحْكَامَهُ وَشَهَادَاتِهِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي شَرِيعَةِ مُوسَى، لِكَيْ تُفْلِحَ فِي كُلِّ مَا تَفْعَلُ وَحَيْثُمَا تَوَجَّهْتَ. ٣ 3
וְ שָׁמַרְתָּ אֶת ־ מִשְׁמֶרֶת ׀ יְהוָה אֱלֹהֶי ךָ לָ לֶכֶת בִּ דְרָכָי ו לִ שְׁמֹר חֻקֹּתָי ו מִצְוֺתָי ו וּ מִשְׁפָּטָי ו וְ עֵדְוֺתָי ו כַּ כָּתוּב בְּ תוֹרַת מֹשֶׁה לְמַעַן תַּשְׂכִּיל אֵת כָּל ־ אֲשֶׁר תַּֽעֲשֶׂה וְ אֵת כָּל ־ אֲשֶׁר תִּפְנֶה שָֽׁם ׃
لِكَيْ يُقِيمَ ٱلرَّبُّ كَلَامَهُ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنِّي قَائِلًا: إِذَا حَفِظَ بَنُوكَ طَرِيقَهُمْ وَسَلَكُوا أَمَامِي بِٱلْأَمَانَةِ مِنْ كُلِّ قُلُوبِهِمْ وَكُلِّ أَنْفُسِهِمْ، قَالَ لَا يُعْدَمُ لَكَ رَجُلٌ عَنْ كُرْسِيِّ إِسْرَائِيلَ. ٤ 4
לְמַעַן יָקִים יְהוָה אֶת ־ דְּבָר וֹ אֲשֶׁר דִּבֶּר עָלַ י לֵ אמֹר אִם ־ יִשְׁמְרוּ בָנֶי ךָ אֶת ־ דַּרְכָּ ם לָ לֶכֶת לְ פָנַ י בֶּ אֱמֶת בְּ כָל ־ לְבָבָ ם וּ בְ כָל ־ נַפְשָׁ ם לֵ אמֹר לֹֽא ־ יִכָּרֵת לְ ךָ אִישׁ מֵ עַל כִּסֵּא יִשְׂרָאֵֽל ׃
وَأَنْتَ أَيْضًا تَعْلَمُ مَا فَعَلَ بِي يُوآبُ ٱبْنُ صَرُويَةَ، مَا فَعَلَ لِرَئِيسَيْ جُيُوشِ إِسْرَائِيلَ: ٱبْنَيْرَ بْنِ نَيْرَ وَعَمَاسَا بْنِ يَثْرٍ، إِذْ قَتَلَهُمَا وَسَفَكَ دَمَ ٱلْحَرْبِ فِي ٱلصُّلْحِ، وَجَعَلَ دَمَ ٱلْحَرْبِ فِي مِنْطَقَتِهِ ٱلَّتِي عَلَى حَقَوَيْهِ وَفِي نَعْلَيْهِ ٱللَّتَيْنِ بِرِجْلَيْهِ. ٥ 5
וְ גַם אַתָּה יָדַעְתָּ אֵת אֲשֶׁר ־ עָשָׂה לִ י יוֹאָב בֶּן ־ צְרוּיָה אֲשֶׁר עָשָׂה לִ שְׁנֵֽי ־ שָׂרֵי צִבְאוֹת יִשְׂרָאֵל לְ אַבְנֵר בֶּן ־ נֵר וְ לַ עֲמָשָׂא בֶן ־ יֶתֶר וַ יַּהַרְגֵ ם וַ יָּשֶׂם דְּמֵֽי ־ מִלְחָמָה בְּ שָׁלֹם וַ יִּתֵּן דְּמֵי מִלְחָמָה בַּ חֲגֹֽרָת וֹ אֲשֶׁר בְּ מָתְנָי ו וּֽ בְ נַעֲל וֹ אֲשֶׁר בְּ רַגְלָֽי ו ׃
فَٱفْعَلْ حَسَبَ حِكْمَتِكَ وَلَا تَدَعْ شَيْبَتَهُ تَنْحَدِرُ بِسَلَامٍ إِلَى ٱلْهَاوِيَةِ. (Sheol h7585) ٦ 6
וְ עָשִׂיתָ כְּ חָכְמָתֶ ךָ וְ לֹֽא ־ תוֹרֵד שֵׂיבָת וֹ בְּ שָׁלֹם שְׁאֹֽל ׃ ס (Sheol h7585)
وَٱفْعَلْ مَعْرُوفًا لِبَنِي بَرْزِلَّايِ ٱلْجِلْعَادِيِّ فَيَكُونُوا بَيْنَ ٱلْآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ، لِأَنَّهُمْ هَكَذَا تَقَدَّمُوا إِلَيَّ عِنْدَ هَرَبِي مِنْ وَجْهِ أَبْشَالُومَ أَخِيكَ. ٧ 7
וְ לִ בְנֵי בַרְזִלַּי הַ גִּלְעָדִי תַּֽעֲשֶׂה ־ חֶסֶד וְ הָיוּ בְּ אֹכְלֵי שֻׁלְחָנֶ ךָ כִּי ־ כֵן קָרְבוּ אֵלַ י בְּ בָרְחִ י מִ פְּנֵי אַבְשָׁלוֹם אָחִֽי ךָ ׃
وَهُوَذَا مَعَكَ شِمْعِي بْنُ جِيرَا ٱلْبَنْيَامِينِيُّ مِنْ بَحُورِيمَ، وَهُوَ لَعَنَنِي لَعْنَةً شَدِيدَةً يَوْمَ ٱنْطَلَقْتُ إِلَى مَحَنَايِمَ، وَقَدْ نَزَلَ لِلِقَائِي إِلَى ٱلْأُرْدُنِّ، فَحَلَفْتُ لَهُ بِٱلرَّبِّ قَائِلًا: إِنِّي لَا أُمِيتُكَ بِٱلسَّيْفِ. ٨ 8
וְ הִנֵּה עִמְּ ךָ שִֽׁמְעִי בֶן ־ גֵּרָא בֶן ־ הַ יְמִינִי מִ בַּחֻרִים וְ הוּא קִֽלְלַ נִי קְלָלָה נִמְרֶצֶת בְּ יוֹם לֶכְתִּ י מַחֲנָיִם וְ הֽוּא ־ יָרַד לִ קְרָאתִ י הַ יַּרְדֵּן וָ אֶשָּׁבַֽע ל וֹ בַֽ יהוָה לֵ אמֹר אִם ־ אֲמִֽיתְ ךָ בֶּ חָֽרֶב ׃
وَٱلْآنَ فَلَا تُبَرِّرْهُ لِأَنَّكَ أَنْتَ رَجُلٌ حَكِيمٌ، فَٱعْلَمْ مَا تَفْعَلُ بِهِ وَأَحْدِرْ شَيْبَتَهُ بِٱلدَّمِ إِلَى ٱلْهَاوِيَةِ».». (Sheol h7585) ٩ 9
וְ עַתָּה אַל ־ תְּנַקֵּ הוּ כִּי אִישׁ חָכָם אָתָּה וְ יָֽדַעְתָּ אֵת אֲשֶׁר תַּֽעֲשֶׂה ־ לּ וֹ וְ הוֹרַדְתָּ אֶת ־ שֵׂיבָת וֹ בְּ דָם שְׁאֽוֹל ׃ (Sheol h7585)
وَٱضْطَجَعَ دَاوُدُ مَعَ آبَائِهِ، وَدُفِنَ فِي مَدِينَةِ دَاوُدَ. ١٠ 10
וַ יִּשְׁכַּב דָּוִד עִם ־ אֲבֹתָי ו וַ יִּקָּבֵר בְּ עִיר דָּוִֽד ׃ פ
وَكَانَ ٱلزَّمَانُ ٱلَّذِي مَلَكَ فِيهِ دَاوُدُ عَلَى إِسْرَائِيلَ أَرْبَعِينَ سَنَةً. فِي حَبْرُونَ مَلَكَ سَبْعَ سِنِينٍ، وَفِي أُورُشَلِيمَ مَلَكَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ سَنَةً. ١١ 11
וְ הַ יָּמִים אֲשֶׁר מָלַךְ דָּוִד עַל ־ יִשְׂרָאֵל אַרְבָּעִים שָׁנָה בְּ חֶבְרוֹן מָלַךְ שֶׁבַע שָׁנִים וּ בִ ירוּשָׁלִַם מָלַךְ שְׁלֹשִׁים וְ שָׁלֹשׁ שָׁנִֽים ׃
وَجَلَسَ سُلَيْمَانُ عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ أَبِيهِ، وَتَثَبَّتَ مُلْكُهُ جِدًّا. ١٢ 12
וּ שְׁלֹמֹה יָשַׁב עַל ־ כִּסֵּא דָּוִד אָבִי ו וַ תִּכֹּן מַלְכֻת וֹ מְאֹֽד ׃
ثُمَّ جَاءَ أَدُونِيَّا ٱبْنُ حَجِّيثَ إِلَى بَثْشَبَعَ أُمِّ سُلَيْمَانَ. فَقَالَتْ: «أَلِلسَّلَامِ جِئْتَ؟» فَقَالَ: «لِلسَّلَامِ». ١٣ 13
וַ יָּבֹא אֲדֹנִיָּהוּ בֶן ־ חַגֵּית אֶל ־ בַּת ־ שֶׁבַע אֵם ־ שְׁלֹמֹה וַ תֹּאמֶר הֲ שָׁלוֹם בֹּאֶ ךָ וַ יֹּאמֶר שָׁלֽוֹם ׃
ثُمَّ قَالَ: «لِي مَعَكِ كَلِمَةٌ». فَقَالَتْ: «تَكَلَّمْ». ١٤ 14
וַ יֹּאמֶר דָּבָר לִ י אֵלָיִ ךְ וַ תֹּאמֶר דַּבֵּֽר ׃
فَقَالَ: «أَنْتِ تَعْلَمِينَ أَنَّ ٱلْمُلْكَ كَانَ لِي، وَقَدْ جَعَلَ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وُجُوهَهُمْ نَحْوِي لِأَمْلِكَ، فَدَارَ ٱلْمُلْكُ وَصَارَ لِأَخِي لِأَنَّهُ مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ صَارَ لَهُ. ١٥ 15
וַ יֹּאמֶר אַתְּ יָדַעַתְּ כִּי ־ לִ י הָיְתָה הַ מְּלוּכָה וְ עָלַ י שָׂמוּ כָֽל ־ יִשְׂרָאֵל פְּנֵי הֶם לִ מְלֹךְ וַ תִּסֹּב הַ מְּלוּכָה וַ תְּהִי לְ אָחִ י כִּי מֵ יְהוָה הָיְתָה לּֽ וֹ ׃
وَٱلْآنَ أَسْأَلُكِ سُؤَالًا وَاحِدًا فَلَا تَرُدِّينِي فِيهِ». فَقَالَتْ لَهُ: «تَكَلَّمْ». ١٦ 16
וְ עַתָּה שְׁאֵלָה אַחַת אָֽנֹכִי שֹׁאֵל מֵֽ אִתָּ ךְ אַל ־ תָּשִׁבִי אֶת ־ פָּנָ י וַ תֹּאמֶר אֵלָי ו דַּבֵּֽר ׃
فَقَالَ: «قُولِي لِسُلَيْمَانَ ٱلْمَلِكِ، لِأَنَّهُ لَا يَرُدُّكِ، أَنْ يُعْطِيَنِي أَبِيشَجَ ٱلشُّونَمِيَّةَ ٱمْرَأَةً». ١٧ 17
וַ יֹּאמֶר אִמְרִי ־ נָא לִ שְׁלֹמֹה הַ מֶּלֶךְ כִּי לֹֽא ־ יָשִׁיב אֶת ־ פָּנָיִ ךְ וְ יִתֶּן ־ לִ י אֶת ־ אֲבִישַׁג הַ שּׁוּנַמִּית לְ אִשָּֽׁה ׃
فَقَالَتْ بَثْشَبَعُ: «حَسَنًا. أَنَا أَتَكَلَّمُ عَنْكَ إِلَى ٱلْمَلِكِ». ١٨ 18
וַ תֹּאמֶר בַּת ־ שֶׁבַע טוֹב אָנֹכִי אֲדַבֵּר עָלֶי ךָ אֶל ־ הַ מֶּֽלֶךְ ׃
فَدَخَلَتْ بَثْشَبَعُ إِلَى ٱلْمَلِكِ سُلَيْمَانَ لِتُكَلِّمَهُ عَنْ أَدُونِيَّا. فَقَامَ ٱلْمَلِكُ لِلِقَائِهَا وَسَجَدَ لَهَا وَجَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَوَضَعَ كُرْسِيًّا لِأُمِّ ٱلْمَلِكِ فَجَلَسَتْ عَنْ يَمِينِهِ. ١٩ 19
וַ תָּבֹא בַת ־ שֶׁבַע אֶל ־ הַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה לְ דַבֶּר ־ ל וֹ עַל ־ אֲדֹנִיָּהוּ וַ יָּקָם הַ מֶּלֶךְ לִ קְרָאתָ הּ וַ יִּשְׁתַּחוּ לָ הּ וַ יֵּשֶׁב עַל ־ כִּסְא וֹ וַ יָּשֶׂם כִּסֵּא לְ אֵם הַ מֶּלֶךְ וַ תֵּשֶׁב לִֽ ימִינֽ וֹ ׃
وَقَالَتْ: «إِنَّمَا أَسْأَلُكَ سُؤَالًا وَاحِدًا صَغِيرًا. لَا تَرُدَّنِي». فَقَالَ لَهَا ٱلْمَلِكُ: «ٱسْأَلِي يَا أُمِّي، لِأَنِّي لَا أَرُدُّكِ». ٢٠ 20
וַ תֹּאמֶר שְׁאֵלָה אַחַת קְטַנָּה אָֽנֹכִי שֹׁאֶלֶת מֵֽ אִתָּ ךְ אַל ־ תָּשֶׁב אֶת ־ פָּנָ י וַ יֹּֽאמֶר ־ לָ הּ הַ מֶּלֶךְ שַׁאֲלִי אִמִּ י כִּי לֹֽא ־ אָשִׁיב אֶת ־ פָּנָֽיִ ךְ ׃
فَقَالَتْ: «لِتُعْطَ أَبِيشَجُ ٱلشُّونَمِيَّةُ لِأَدُونِيَّا أَخِيكَ ٱمْرَأَةً». ٢١ 21
וַ תֹּאמֶר יֻתַּן אֶת ־ אֲבִישַׁג הַ שֻּׁנַמִּית לַ אֲדֹנִיָּהוּ אָחִי ךָ לְ אִשָּֽׁה ׃
فَأَجَابَ ٱلْمَلِكُ سُلَيْمَانُ وَقَالَ لِأُمِّهِ: «وَلِمَاذَا أَنْتِ تَسْأَلِينَ أَبِيشَجَ ٱلشُّونَمِيَّةَ لِأَدُونِيَّا؟ فَٱسْأَلِي لَهُ ٱلْمُلْكَ لِأَنَّهُ أَخِي ٱلْأَكْبَرُ مِنِّي! لَهُ وَلِأَبِيَاثَارَ ٱلْكَاهِنِ وَلِيُوآبَ ٱبْنِ صَرُويَةَ». ٢٢ 22
וַ יַּעַן הַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה וַ יֹּאמֶר לְ אִמּ וֹ וְ לָ מָה אַתְּ שֹׁאֶלֶת אֶת ־ אֲבִישַׁג הַ שֻּׁנַמִּית לַ אֲדֹנִיָּהוּ וְ שַֽׁאֲלִי ־ ל וֹ אֶת ־ הַ מְּלוּכָה כִּי הוּא אָחִ י הַ גָּדוֹל מִמֶּ נִּי וְ ל וֹ וּ לְ אֶבְיָתָר הַ כֹּהֵן וּ לְ יוֹאָב בֶּן ־ צְרוּיָֽה ׃ פ
وَحَلَفَ سُلَيْمَانُ ٱلْمَلِكُ بِٱلرَّبِّ قَائِلًا: «هَكَذَا يَفْعَلُ لِيَ ٱللهُ وَهَكَذَا يَزِيدُ، إِنَّهُ قَدْ تَكَلَّمَ أَدُونِيَّا بِهَذَا ٱلْكَلَامِ ضِدَّ نَفْسِهِ. ٢٣ 23
וַ יִּשָּׁבַע הַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה בַּֽ יהוָה לֵ אמֹר כֹּה יַֽעֲשֶׂה ־ לִּ י אֱלֹהִים וְ כֹה יוֹסִיף כִּי בְ נַפְשׁ וֹ דִּבֶּר אֲדֹנִיָּהוּ אֶת ־ הַ דָּבָר הַ זֶּֽה ׃
وَٱلْآنَ حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي ثَبَّتَنِي وَأَجْلَسَنِي عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ أَبِي، وَٱلَّذِي صَنَعَ لِي بَيْتًا كَمَا تَكَلَّمَ، إِنَّهُ ٱلْيَوْمَ يُقْتَلُ أَدُونِيَّا». ٢٤ 24
וְ עַתָּה חַי ־ יְהוָה אֲשֶׁר הֱכִינַ נִי ו יושיבי ני עַל ־ כִּסֵּא דָּוִד אָבִ י וַ אֲשֶׁר עָֽשָׂה ־ לִ י בַּיִת כַּ אֲשֶׁר דִּבֵּר כִּי הַ יּוֹם יוּמַת אֲדֹנִיָּֽהוּ ׃
فَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ سُلَيْمَانُ بِيَدِ بَنَايَاهُو بْنِ يَهُويَادَاعَ، فَبَطَشَ بِهِ فَمَاتَ. ٢٥ 25
וַ יִּשְׁלַח הַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה בְּ יַד בְּנָיָהוּ בֶן ־ יְהוֹיָדָע וַ יִּפְגַּע ־ בּ וֹ וַ יָּמֹֽת ׃ ס
وَقَالَ ٱلْمَلِكُ لِأَبِيَاثَارَ ٱلْكَاهِنِ: «ٱذْهَبْ إِلَى عَنَاثُوثَ إِلَى حُقُولِكَ، لِأَنَّكَ مُسْتَوْجِبُ ٱلْمَوْتِ، وَلَسْتُ أَقْتُلُكَ فِي هَذَا ٱلْيَوْمِ، لِأَنَّكَ حَمَلْتَ تَابُوتَ سَيِّدِي ٱلرَّبِّ أَمَامَ دَاوُدَ أَبِي، وَلِأَنَّكَ تَذَلَّلْتَ بِكُلِّ مَا تَذَلَّلَ بِهِ أَبِي». ٢٦ 26
וּ לְ אֶבְיָתָר הַ כֹּהֵן אָמַר הַ מֶּלֶךְ עֲנָתֹת לֵךְ עַל ־ שָׂדֶי ךָ כִּי אִישׁ מָוֶת אָתָּה וּ בַ יּוֹם הַ זֶּה לֹא אֲמִיתֶ ךָ כִּֽי ־ נָשָׂאתָ אֶת ־ אֲרוֹן אֲדֹנָ י יְהֹוִה לִ פְנֵי דָּוִד אָבִ י וְ כִי הִתְעַנִּיתָ בְּ כֹל אֲשֶֽׁר ־ הִתְעַנָּה אָבִֽ י ׃
وَطَرَدَ سُلَيْمَانُ أَبِيَاثَارَ عَنْ أَنْ يَكُونَ كَاهِنًا لِلرَّبِّ، لِإِتْمَامِ كَلَامِ ٱلرَّبِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَلَى بَيْتِ عَالِي فِي شِيلُوهَ. ٢٧ 27
וַ יְגָרֶשׁ שְׁלֹמֹה אֶת ־ אֶבְיָתָר מִ הְיוֹת כֹּהֵן לַֽ יהוָה לְ מַלֵּא אֶת ־ דְּבַר יְהוָה אֲשֶׁר דִּבֶּר עַל ־ בֵּית עֵלִי בְּ שִׁלֹֽה ׃ פ
فَأَتَى ٱلْخَبَرُ إِلَى يُوآبَ، لِأَنَّ يُوآبَ مَالَ وَرَاءَ أَدُونِيَّا وَلَمْ يَمِلْ وَرَاءَ أَبْشَالُومَ، فَهَرَبَ يُوآبُ إِلَى خَيْمَةِ ٱلرَّبِّ وَتَمَسَّكَ بِقُرُونِ ٱلْمَذْبَحِ. ٢٨ 28
וְ הַ שְּׁמֻעָה בָּאָה עַד ־ יוֹאָב כִּי יוֹאָב נָטָה אַחֲרֵי אֲדֹנִיָּה וְ אַחֲרֵי אַבְשָׁלוֹם לֹא נָטָה וַ יָּנָס יוֹאָב אֶל ־ אֹהֶל יְהוָה וַֽ יַּחֲזֵק בְּ קַרְנוֹת הַ מִּזְבֵּֽחַ ׃
فَأُخْبِرَ ٱلْمَلِكُ سُلَيْمَانُ بِأَنَّ يُوآبَ قَدْ هَرَبَ إِلَى خَيْمَةِ ٱلرَّبِّ وَهَا هُوَ بِجَانِبِ ٱلْمَذْبَحِ. فَأَرْسَلَ سُلَيْمَانُ بَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ قَائِلًا: «ٱذْهَبِ ٱبْطِشْ بِهِ». ٢٩ 29
וַ יֻּגַּד לַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה כִּי נָס יוֹאָב אֶל ־ אֹהֶל יְהוָה וְ הִנֵּה אֵצֶל הַ מִּזְבֵּחַ וַ יִּשְׁלַח שְׁלֹמֹה אֶת ־ בְּנָיָהוּ בֶן ־ יְהוֹיָדָע לֵ אמֹר לֵךְ פְּגַע ־ בּֽ וֹ ׃
فَدَخَلَ بَنَايَاهُو إِلَى خَيْمَةِ ٱلرَّبِّ وَقَالَ لَهُ: «هَكَذَا يَقُولُ ٱلْمَلِكُ: ٱخْرُجْ». فَقَالَ: «كَّلَا، وَلَكِنَّنِي هُنَا أَمُوتُ». فَرَدَّ بَنَايَاهُو ٱلْجَوَابَ عَلَى ٱلْمَلِكِ قَائِلًا: «هَكَذَا تَكَلَّمَ يُوآبُ وَهَكَذَا جَاوَبَنِي». ٣٠ 30
וַ יָּבֹא בְנָיָהוּ אֶל ־ אֹהֶל יְהוָה וַ יֹּאמֶר אֵלָי ו כֹּֽה ־ אָמַר הַ מֶּלֶךְ צֵא וַ יֹּאמֶר ׀ לֹא כִּי פֹה אָמוּת וַ יָּשֶׁב בְּנָיָהוּ אֶת ־ הַ מֶּלֶךְ דָּבָר לֵ אמֹר כֹּֽה ־ דִבֶּר יוֹאָב וְ כֹה עָנָֽ נִי ׃
فَقَالَ لَهُ ٱلْمَلِكُ: «ٱفْعَلْ كَمَا تَكَلَّمَ، وَٱبْطِشْ بِهِ وَٱدْفِنْهُ، وَأَزِلْ عَنِّي وَعَنْ بَيْتِ أَبِي ٱلدَّمَ ٱلزَّكِيَّ ٱلَّذِي سَفَكَهُ يُوآبُ، ٣١ 31
וַ יֹּאמֶר ל וֹ הַ מֶּלֶךְ עֲשֵׂה כַּ אֲשֶׁר דִּבֶּר וּ פְגַע ־ בּ וֹ וּ קְבַרְתּ וֹ וַ הֲסִירֹתָ ׀ דְּמֵי חִנָּם אֲשֶׁר שָׁפַךְ יוֹאָב מֵ עָלַ י וּ מֵ עַל בֵּית אָבִֽ י ׃
فَيَرُدُّ ٱلرَّبُّ دَمَهُ عَلَى رَأْسِهِ، لِأَنَّهُ بَطَشَ بِرَجُلَيْنِ بَرِيئَيْنِ وَخَيْرٍ مِنْهُ وَقَتَلَهُمَا بِٱلسَّيْفِ، وَأَبِي دَاوُدُ لَا يَعْلَمُ، وَهُمَا أَبْنَيْرُ بْنُ نَيْرٍ رَئِيسُ جَيْشِ إِسْرَائِيلَ، وَعَمَاسَا بْنُ يَثَرٍ رَئِيسُ جَيْشِ يَهُوذَا. ٣٢ 32
וְ הֵשִׁיב יְהוָה אֶת ־ דָּמ וֹ עַל ־ רֹאשׁ וֹ אֲשֶׁר פָּגַע בִּ שְׁנֵֽי ־ אֲנָשִׁים צַדִּקִים וְ טֹבִים מִמֶּ נּוּ וַ יַּהַרְגֵ ם בַּ חֶרֶב וְ אָבִ י דָוִד לֹא יָדָע אֶת ־ אַבְנֵר בֶּן ־ נֵר שַׂר ־ צְבָא יִשְׂרָאֵל וְ אֶת ־ עֲמָשָׂא בֶן ־ יֶתֶר שַׂר ־ צְבָא יְהוּדָֽה ׃
فَيَرْتَدُّ دَمُهُمَا عَلَى رَأْسِ يُوآبَ وَرَأْسِ نَسْلِهِ إِلَى ٱلْأَبَدِ، وَيَكُونُ لِدَاوُدَ وَنَسْلِهِ وَبَيْتِهِ وَكُرْسِيِّهِ سَلَامٌ إِلَى ٱلْأَبَدِ مِنْ عِنْدِ ٱلرَّبِّ». ٣٣ 33
וְ שָׁבוּ דְמֵי הֶם בְּ רֹאשׁ יוֹאָב וּ בְ רֹאשׁ זַרְע וֹ לְ עֹלָם וּ לְ דָוִד וּ לְ זַרְע וֹ וּ לְ בֵית וֹ וּ לְ כִסְא וֹ יִהְיֶה שָׁלוֹם עַד ־ עוֹלָם מֵ עִם יְהוָֽה ׃
فَصَعِدَ بَنَايَاهُو بْنُ يَهُويَادَاعَ وَبَطَشَ بِهِ وَقَتَلَهُ، فَدُفِنَ فِي بَيْتِهِ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ. ٣٤ 34
וַ יַּעַל בְּנָיָהוּ בֶּן ־ יְהוֹיָדָע וַ יִּפְגַּע ־ בּ וֹ וַ יְמִתֵ הוּ וַ יִּקָּבֵר בְּ בֵית וֹ בַּ מִּדְבָּֽר ׃
وَجَعَلَ ٱلْمَلِكُ بَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ مَكَانَهُ عَلَى ٱلْجَيْشِ، وَجَعَلَ ٱلْمَلِكُ صَادُوقَ ٱلْكَاهِنَ مَكَانَ أَبِيَاثَارَ. ٣٥ 35
וַ יִּתֵּן הַ מֶּלֶךְ אֶת ־ בְּנָיָהוּ בֶן ־ יְהוֹיָדָע תַּחְתָּי ו עַל ־ הַ צָּבָא וְ אֶת ־ צָדוֹק הַ כֹּהֵן נָתַן הַ מֶּלֶךְ תַּחַת אֶבְיָתָֽר ׃
ثُمَّ أَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ وَدَعَا شِمْعِيَ وَقَالَ لَهُ: «اِبْنِ لِنَفْسِكَ بَيْتًا فِي أُورُشَلِيمَ، وَأَقِمْ هُنَاكَ وَلَا تَخْرُجْ مِنْ هُنَاكَ إِلَى هُنَا أَوْ هُنَالِكَ. ٣٦ 36
וַ יִּשְׁלַח הַ מֶּלֶךְ וַ יִּקְרָא לְ שִׁמְעִי וַ יֹּאמֶר ל וֹ בְּֽנֵה ־ לְ ךָ בַיִת בִּ ירוּשָׁלִַם וְ יָשַׁבְתָּ שָׁם וְ לֹֽא ־ תֵצֵא מִ שָּׁם אָנֶה וָ אָֽנָה ׃
فَيَوْمَ تَخْرُجُ وَتَعْبُرُ وَادِيَ قَدْرُونَ، ٱعْلَمَنَّ بِأَنَّكَ مَوْتًا تَمُوتُ، وَيَكُونُ دَمُكَ عَلَى رَأْسِكَ». ٣٧ 37
וְ הָיָה ׀ בְּ יוֹם צֵאתְ ךָ וְ עָֽבַרְתָּ אֶת ־ נַחַל קִדְרוֹן יָדֹעַ תֵּדַע כִּי מוֹת תָּמוּת דָּמְ ךָ יִהְיֶה בְ רֹאשֶֽׁ ךָ ׃
فَقَالَ شِمْعِي لِلْمَلِكِ: «حَسَنٌ ٱلْأَمْرُ. كَمَا تَكَلَّمَ سَيِّدِي ٱلْمَلِكُ كَذَلِكَ يَصْنَعُ عَبْدُكَ». فَأَقَامَ شِمْعِي فِي أُورُشَلِيمَ أَيَّامًا كَثِيرَةً. ٣٨ 38
וַ יֹּאמֶר שִׁמְעִי לַ מֶּלֶךְ טוֹב הַ דָּבָר כַּ אֲשֶׁר דִּבֶּר אֲדֹנִ י הַ מֶּלֶךְ כֵּן יַעֲשֶׂה עַבְדֶּ ךָ וַ יֵּשֶׁב שִׁמְעִי בִּ ירוּשָׁלִַם יָמִים רַבִּֽים ׃ ס
وَفِي نِهَايَةِ ثَلَاثِ سِنِينَ هَرَبَ عَبْدَانِ لِشِمْعِي إِلَى أَخِيشَ بْنِ مَعْكَةَ مَلِكِ جَتَّ، فَأَخْبَرُوا شِمْعِي قَائِلِينَ: «هُوَذَا عَبْدَاكَ فِي جَتَّ». ٣٩ 39
וַ יְהִי מִ קֵּץ שָׁלֹשׁ שָׁנִים וַ יִּבְרְחוּ שְׁנֵֽי ־ עֲבָדִים לְ שִׁמְעִי אֶל ־ אָכִישׁ בֶּֽן ־ מַעֲכָה מֶלֶךְ גַּת וַ יַּגִּידוּ לְ שִׁמְעִי לֵ אמֹר הִנֵּה עֲבָדֶי ךָ בְּ גַֽת ׃
فَقَامَ شِمْعِي وَشَدَّ عَلَى حِمَارِهِ وَذَهَبَ إِلَى جَتَّ إِلَى أَخِيشَ لِيُفَتِّشَ عَلَى عَبْدَيْهِ، فَٱنْطَلَقَ شِمْعِي وَأَتَى بِعَبْدَيْهِ مِنْ جَتَّ. ٤٠ 40
וַ יָּקָם שִׁמְעִי וַֽ יַּחֲבֹשׁ אֶת ־ חֲמֹר וֹ וַ יֵּלֶךְ גַּתָ ה אֶל ־ אָכִישׁ לְ בַקֵּשׁ אֶת ־ עֲבָדָי ו וַ יֵּלֶךְ שִׁמְעִי וַ יָּבֵא אֶת ־ עֲבָדָי ו מִ גַּֽת ׃
فَأُخْبِرَ سُلَيْمَانُ بِأَنَّ شِمْعِي قَدِ ٱنْطَلَقَ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى جَتَّ وَرَجَعَ. ٤١ 41
וַ יֻּגַּד לִ שְׁלֹמֹה כִּי ־ הָלַךְ שִׁמְעִי מִ ירוּשָׁלִַם גַּת וַ יָּשֹֽׁב ׃
فَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ وَدَعَا شِمْعِيَ وَقَالَ لَهُ: «أَمَا ٱسْتَحْلَفْتُكَ بِٱلرَّبِّ وَأَشْهَدْتُ عَلَيْكَ قَائِلًا: إِنَّكَ يَوْمَ تَخْرُجُ وَتَذْهَبُ إِلَى هُنَا وَهُنَالِكَ، ٱعْلَمَنَّ بِأَنَّكَ مَوْتًا تَمُوتُ؟ فَقُلْتَ لِي: حَسَنٌ ٱلْأَمْرُ. قَدْ سَمِعْتُ. ٤٢ 42
וַ יִּשְׁלַח הַ מֶּלֶךְ וַ יִּקְרָא לְ שִׁמְעִי וַ יֹּאמֶר אֵלָי ו הֲ לוֹא הִשְׁבַּעְתִּי ךָ בַֽ יהוָה וָ אָעִד בְּ ךָ לֵ אמֹר בְּ יוֹם צֵאתְ ךָ וְ הָֽלַכְתָּ אָנֶה וָ אָנָה יָדֹעַ תֵּדַע כִּי מוֹת תָּמוּת וַ תֹּאמֶר אֵלַ י טוֹב הַ דָּבָר שָׁמָֽעְתִּי ׃
فَلِمَاذَا لَمْ تَحْفَظْ يَمِينَ ٱلرَّبِّ وَٱلْوَصِيَّةَ ٱلَّتِي أَوْصَيْتُكَ بِهَا؟». ٤٣ 43
וּ מַדּוּעַ לֹא שָׁמַרְתָּ אֵת שְׁבֻעַת יְהוָה וְ אֶת ־ הַ מִּצְוָה אֲשֶׁר ־ צִוִּיתִי עָלֶֽי ךָ ׃
ثُمَّ قَالَ ٱلْمَلِكُ لِشِمْعِي: «أَنْتَ عَرَفْتَ كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي عَلِمَهُ قَلْبُكَ ٱلَّذِي فَعَلْتَهُ لِدَاوُدَ أَبِي، فَلِيَرُدَّ ٱلرَّبُّ شَرَّكَ عَلَى رَأْسِكَ. ٤٤ 44
וַ יֹּאמֶר הַ מֶּלֶךְ אֶל ־ שִׁמְעִי אַתָּה יָדַעְתָּ אֵת כָּל ־ הָ רָעָה אֲשֶׁר יָדַע לְבָבְ ךָ אֲשֶׁר עָשִׂיתָ לְ דָוִד אָבִ י וְ הֵשִׁיב יְהוָה אֶת ־ רָעָתְ ךָ בְּ רֹאשֶֽׁ ךָ ׃
وَٱلْمَلِكُ سُلَيْمَانُ يُبَارَكُ، وَكُرْسِيُّ دَاوُدَ يَكُونُ ثَابِتًا أَمَامَ ٱلرَّبِّ إِلَى ٱلْأَبَدِ». ٤٥ 45
וְ הַ מֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה בָּרוּךְ וְ כִסֵּא דָוִד יִהְיֶה נָכוֹן לִ פְנֵי יְהוָה עַד ־ עוֹלָֽם ׃
وَأَمَرَ ٱلْمَلِكُ بَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ، فَخَرَجَ وَبَطَشَ بِهِ فَمَاتَ. وَتَثَبَّتَ ٱلْمُلْكُ بِيَدِ سُلَيْمَانَ. ٤٦ 46
וַ יְצַו הַ מֶּלֶךְ אֶת ־ בְּנָיָהוּ בֶּן ־ יְהוֹיָדָע וַ יֵּצֵא וַ יִּפְגַּע ־ בּ וֹ וַ יָּמֹת וְ הַ מַּמְלָכָה נָכוֹנָה בְּ יַד ־ שְׁלֹמֹֽה ׃